Dolomity mają w sobie coś, co sprawia, że nawet po kilku dniach spędzonych wśród tych gór człowiek wciąż chce zobaczyć kolejne miejsce, kolejny szczyt, kolejną dolinę czy jezioro ukryte gdzieś pomiędzy potężnymi ścianami skalnymi. Każdy kolejny dzień przynosi nowe widoki, a mimo to trudno oprzeć się wrażeniu, że gdzieś za następnym zakrętem może znajdować się coś jeszcze piękniejszego.

Jednym z takich miejsc było dla mnie Lago di Sorapis.

O jeziorze słyszałem już wcześniej i oczywiście widziałem zdjęcia, na których jego niezwykła, turkusowa woda kontrastuje z szarością potężnych dolomitowych ścian. Trudno przejść obok takich fotografii obojętnie, choć przyznam, że zawsze mam pewien dystans do miejsc, które w internecie wyglądają niemal nierealnie. Czasami rzeczywistość okazuje się znacznie mniej spektakularna niż zdjęcia, szczególnie kiedy za idealnym kadrem stoi odpowiednie światło, obróbka i odpowiednio wybrane miejsce.

W przypadku Lago di Sorapis było jednak zupełnie inaczej.

Tyle że zanim zobaczyłem jezioro, musiałem najpierw przejść prowadzący do niego szlak.

Wybrałem szlak numer 215 z Passo Tre Croci, który jest najpopularniejszą i najłatwiejszą drogą dojścia do Lago di Sorapis. Sama trasa nie należy do ekstremalnie trudnych, ale zdecydowanie nie jest też zwykłym spacerem po górskiej ścieżce. Po drodze pojawiają się kamienie, mokre fragmenty, metalowe schody, a w pewnym momencie również wąska skalna półka z ekspozycją, która wymaga już większej koncentracji.

I właśnie dlatego ta wycieczka zapadła mi w pamięć nie tylko ze względu na samo jezioro, ale również na drogę, która do niego prowadziła.

Passo Tre Croci – tutaj zaczyna się szlak numer 215

Początek szlaku znajduje się na Passo Tre Croci, czyli Przełęczy Trzech Krzyży, położonej na wysokości około 1805 metrów nad poziomem morza. Przełęcz znajduje się pomiędzy Cortiną d’Ampezzo a Misuriną i już sam dojazd w to miejsce dostarcza pierwszych wrażeń, bo z każdym kilometrem coraz wyraźniej widać, w jak niezwykłym zakątku Dolomitów się znajdujemy.

Samochód można zostawić w pobliżu początku szlaku, choć w sezonie trzeba liczyć się z tym, że znalezienie wolnego miejsca nie będzie łatwe. W okresie wakacyjnym Passo Tre Croci potrafi być bardzo zatłoczone, dlatego osoby planujące przejście szlaku numer 215 w środku sezonu powinny pomyśleć o naprawdę wczesnym rozpoczęciu wędrówki.

Kiedy ruszałem, było jeszcze spokojnie.

Pierwszy fragment trasy nie zapowiadał zresztą tego, co czekało mnie później. Szlak prowadził przez łąki i las, a szeroka droga delikatnie wznosiła się, po czym ponownie opadała. Był to raczej przyjemny początek górskiej wędrówki niż wymagające podejście, dlatego można było spokojnie wejść w rytm marszu i cieszyć się otoczeniem.

Pomiędzy drzewami zaczynały pojawiać się pierwsze fragmenty skalnych ścian, choć na tym etapie były jeszcze dość odległe i nie dominowały krajobrazu. Dopiero po pewnym czasie zaczęło do mnie docierać, jak wysoko właściwie się znajduję i jak bardzo zmienia się charakter szlaku.

Spokojny początek i coraz większe góry

Pierwsze kilometry były naprawdę przyjemne. Ścieżka wiła się pomiędzy drzewami, gdzieniegdzie pojawiały się duże głazy, a teren łagodnie zmieniał swoją wysokość. Był to raczej spokojny początek górskiej wędrówki niż wymagające podejście, dlatego mogłem bez pośpiechu wejść w rytm marszu i cieszyć się otoczeniem.

Pomiędzy drzewami zaczynały pojawiać się pierwsze fragmenty skalnych ścian. Na tym etapie pozostawały jeszcze dość odległe i nie dominowały krajobrazu. Po pewnym czasie coraz wyraźniej docierało do mnie, jak wysoko właściwie się znajduję i jak bardzo zmienia się charakter szlaku.

Po kilku kilometrach szeroka droga zaczęła wyraźnie się zwężać. Spokojny spacer zamienił się w bardziej typową górską wędrówkę, a teren zaczął mocniej wznosić.

Pojawiły się skały, kamienie i coraz częściej trzeba było patrzeć pod nogi. Na trasie znajdowały się również górskie strumienie, a miejscami niewielkie wodospady, przez co podłoże potrafiło być mokre i śliskie.

Zacząłem po prostu patrzeć.

Szlak numer 215 zaczyna pokazywać swoje trudniejsze oblicze

Im bliżej jeziora, tym bardziej szlak zmieniał charakter. Zaczęły pojawiać się fragmenty prowadzące po skałach, a ścieżka miejscami stawała się znacznie węższa.

Nie jest to trasa technicznie bardzo trudna, ale wymaga uwagi.

Szczególnie w miejscach, gdzie trzeba przejść po skalnej półce, a obok pojawia się strome zbocze. W kilku fragmentach zamontowano stalowe linki, które ułatwiają przejście i dają dodatkowe poczucie bezpieczeństwa, jednak nie zmienia to faktu, że trzeba zachować ostrożność.

Najbardziej emocjonujący odcinek ma może około kilometra, ale właśnie tutaj po raz pierwszy naprawdę poczułem, że nie jestem na zwykłej spacerowej trasie.

Ścieżka prowadziła wysoko nad doliną i w niektórych miejscach była naprawdę wąska. Wystarczyło spojrzeć w bok, żeby zobaczyć, jak stromo opada teren.

Dla osoby, która dobrze czuje się w górach, nie jest to fragment, którego trzeba się szczególnie obawiać, ale jeżeli ktoś ma lęk wysokości, właśnie tutaj może poczuć się mniej komfortowo. Tym bardziej że w sezonie na takiej półce trzeba dodatkowo mijać się z innymi turystami, a miejsca nie zawsze jest tyle, ile człowiek chciałby mieć.

Kiedy przechodziłem ten fragment, mogłem spokojnie skupić się na drodze i widokach, co było dużym plusem.

Metalowe schody i skalne przejścia

Na trasie znajdują się również metalowe schody i ażurowe platformy, które pomagają pokonać niektóre fragmenty szlaku. Nie ma ich na tyle dużo, żeby można było mówić o jakiejś szczególnie technicznej trasie, ale pojawiają się dokładnie tam, gdzie teren robi się bardziej wymagający.

W kilku miejscach trzeba było również przejść po mokrych skałach albo przez fragmenty, którymi spływała woda.

To wszystko sprawia, że szlak numer 215 jest ciekawszy niż mogłoby się wydawać po samym opisie odległości i przewyższenia.

Nie jest monotonny.

Cały czas coś się zmienia.

Raz idzie się przez las, chwilę później pojawiają się otwarte przestrzenie i potężne dolomitowe ściany, następnie trzeba skoncentrować się na kamieniach pod nogami, a za kolejnym zakrętem pojawia się widok, który zmusza do zatrzymania się na chwilę.

I właśnie to podobało mi się w tej trasie najbardziej.

Kiedy zaczynałem się zastanawiać, gdzie właściwie jest to jezioro

Po przejściu bardziej emocjonującego fragmentu szlak ponownie się uspokoił. Przepaść została za mną, a ścieżka znów prowadziła przez las, pomiędzy głazami, korzeniami i kamieniami.

I właśnie wtedy pojawiło się to charakterystyczne pytanie, które chyba każdy zna z górskich wędrówek.

Ile jeszcze?

Niby człowiek wie, że jezioro powinno być już niedaleko, ale kolejne zakręty niewiele zmieniają. Wciąż nie widać wody, a człowiek zaczyna coraz bardziej wypatrywać jakiegokolwiek znaku, że cel znajduje się rzeczywiście gdzieś za następnym fragmentem ścieżki.

W końcu dostrzegłem budynek Rifugio Vandelli.

I wtedy już wiedziałem, że Lago di Sorapis jest naprawdę blisko.

Po około dwóch godzinach marszu szlakiem numer 215 dotarłem nad jezioro.

Pierwsze spojrzenie na Lago di Sorapis

I chyba właśnie tego momentu obawiałem się najbardziej.

Nie dlatego, że mogłem się rozczarować, ale dlatego, że tyle razy widziałem Lago di Sorapis na zdjęciach, że trudno było oczekiwać od rzeczywistości czegoś więcej.

Tymczasem rzeczywistość okazała się wystarczająco dobra.

A nawet lepsza.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem turkusową taflę jeziora otoczoną potężnymi ścianami Dolomitów, naprawdę trudno było mi uwierzyć, że ten kolor jest naturalny.

Woda miała charakterystyczny, mleczno-turkusowy odcień, a jej kolor w połączeniu z szarością skał i zielenią otaczającej roślinności tworzył niezwykły kontrast.

Nad wszystkim górował Dito di Dio – Palec Boga.

To właśnie ten szczyt sprawia, że krajobraz Lago di Sorapis jest tak charakterystyczny i łatwy do rozpoznania.

Usiadłem nad brzegiem i przez dłuższą chwilę po prostu patrzyłem.

Po dwóch godzinach marszu był to chyba najlepszy możliwy odpoczynek.

Skąd właściwie bierze się ten niezwykły kolor?

Kolor Lago di Sorapis jest efektem obecności w wodzie bardzo drobnego pyłu skalnego. Te mikroskopijne cząsteczki długo pozostają zawieszone w wodzie. Rozpraszają światło i nadają jezioru charakterystyczny mleczno-turkusowy odcień.

Właśnie dlatego w odpowiednich warunkach jezioro wygląda niemal nierzeczywiście.

Najbardziej intensywny kolor można zobaczyć przy dobrym świetle, szczególnie kiedy słońce oświetla taflę wody. Przy zachmurzonym niebie efekt jest oczywiście mniej spektakularny, dlatego pogoda ma tutaj ogromne znaczenie.

Jezioro samo w sobie nie jest przy tym szczególnie duże. Jego powierzchnia wynosi około 2,5 hektara, a maksymalna głębokość to zaledwie około 2,6 metra.

Tym bardziej zaskakuje, jak ogromne wrażenie potrafi zrobić tak niewielki zbiornik otoczony przez potężne góry.

Można siedzieć i patrzeć

Po dotarciu nad Lago di Sorapis nie miałem żadnej potrzeby, żeby od razu ruszać dalej. To jedno z tych miejsc, w których czas trochę zwalnia i człowiek przestaje zerkać na zegarek.

Nad brzegiem można spokojnie usiąść i popatrzeć na wodę, potem przenieść wzrok na skalne ściany, a za chwilę znów zauważyć jakiś szczegół, którego wcześniej się nie dostrzegło. Właśnie w takich chwilach najbardziej doceniam górskie wędrówki.

Sam cel jest oczywiście ważny, ale gdyby droga do niego była tylko przeszkodą, którą trzeba jak najszybciej pokonać, sporo byśmy stracili. W tym przypadku sama droga była częścią całego doświadczenia.

Koniec lata i początek jesieni – dobry moment na tę trasę

Na Lago di Sorapis można oczywiście wybrać się latem, jednak trzeba wtedy liczyć się z ogromną popularnością tego miejsca. Szlak numer 215 należy do najbardziej znanych tras w tej części Dolomitów i w środku sezonu potrafi być naprawdę zatłoczony.

Ja wybrałem okres przełomu lata i początku jesieni. Był to bardzo dobry kompromis. Wciąż można było liczyć na przyjemną pogodę i dobre warunki do wędrówki, a jednocześnie na trasie było spokojniej niż w szczycie sezonu.

Ma to szczególne znaczenie na tych fragmentach, gdzie szlak prowadzi wąską półką nad stromym zboczem. Przy dużej liczbie turystów trzeba się tam wzajemnie przepuszczać. Miejsca nie zawsze jest tyle, ile człowiek chciałby mieć.

Droga powrotna

Do Passo Tre Croci wracałem tą samą trasą. Teoretycznie wiedziałem już, czego się spodziewać, ale droga powrotna znów pokazała mi trochę inne oblicze szlaku. Zmieniło się światło, a popołudniowe słońce inaczej oświetlało skały i dolinę.

Miejsca, które rano wyglądały dość spokojnie, teraz miały zupełnie inną atmosferę. Lubię w górach to, że nawet jeżeli wraca się dokładnie tą samą drogą, krajobraz nie musi wyglądać tak samo.

Światło zmienia kolory, cienie przesuwają się po skałach, a człowiek patrzy już trochę inaczej, bo wie, że za chwilę kończy się kolejna górska przygoda.

Czy warto wybrać się nad Lago di Sorapis?

Po tej wyprawie nie mam wątpliwości, że Lago di Sorapis jest jednym z tych miejsc w Dolomitach, które warto zobaczyć na własne oczy.

Nie chodzi tylko o niezwykły kolor wody. To właśnie on przyciąga tutaj większość osób. Równie ważna jest sama droga prowadząca szlakiem numer 215, bo po drodze można zobaczyć zupełnie różne oblicza Dolomitów – od spokojnych leśnych ścieżek i łąk, przez coraz bardziej wymagające fragmenty, aż po eksponowane skalne półki i potężne górskie ściany.

Dla mnie najważniejszy był jednak moment, kiedy po około dwóch godzinach marszu zobaczyłem wreszcie jezioro.

Wszystko, co było wcześniej – kamienie, podejścia, mokre fragmenty, metalowe schody i ten bardziej emocjonujący odcinek nad przepaścią – nagle przestało mieć większe znaczenie.

Przede mną była turkusowa tafla Lago di Sorapis, a za nią potężne ściany Dolomitów.

I chyba właśnie dlatego lubię takie miejsca.

Nie dostajemy ich od razu.

Najpierw trzeba trochę pochodzić, trochę się zmęczyć, czasami zatrzymać i zastanowić, ile jeszcze zostało do celu, a dopiero później pojawia się widok, dla którego właściwie wyruszyliśmy.

Lago di Sorapis zdecydowanie jest takim miejscem.

Lago di Sorapis – informacje praktyczne

Początek szlaku: Passo Tre Croci
Szlak: nr 215
Wysokość Passo Tre Croci: około 1805 m n.p.m.
Wysokość jeziora: około 1925 m n.p.m.
Dystans: około 11–14 km w obie strony, zależnie od wariantu przejścia
Czas: około 4–5 godzin samego marszu
Przewyższenie: około 310–530 m, zależnie od wariantu i dodatkowych podejść
Trudność: średnia, przede wszystkim ze względu na ekspozycję i kilka wymagających fragmentów
Parking: przy Passo Tre Croci; w sezonie najlepiej przyjechać bardzo wcześnie
Schronisko: Rifugio Vandelli, czynne sezonowo
Na trasie: kamieniste i miejscami mokre fragmenty, metalowe schody oraz wąskie odcinki zabezpieczone stalowymi linkami
Najlepszy okres: przełom lata i początku jesieni może być dobrym kompromisem pomiędzy pogodą a mniejszą liczbą turystów.

Jeżeli więc będziecie w okolicach Cortiny d’Ampezzo i zastanawiacie się, czy warto poświęcić kilka godzin na przejście szlakiem numer 215 z Passo Tre Croci, moim zdaniem warto, ale trzeba pamiętać, że nie jest to krótki spacer do jeziora, tylko pełnoprawna górska wędrówka, która w kilku miejscach wymaga skupienia.

Za to kiedy po tych wszystkich kilometrach pojawi się przed Wami Lago di Sorapis, bardzo możliwe, że przez chwilę zapomnicie o zmęczeniu.

Ja właśnie tak miałem.

Artykuł Lago di Sorapis – turkusowa perła Dolomitów. Szlakiem nr 215 z Passo Tre Croci pochodzi z serwisu Biżuteria Górska, Wyprawy i Rękodzieło | Klejbor na Kresach Świata.