Od kilku dni zastanawiałem się, czy w ogóle napisać ten wpis. Przecież nie zdobyłem szczytu, nie mam zdjęć z wysokości siedmiu tysięcy metrów ani relacji z życia w bazie pod Muztag Atą. Mimo to czuję, że ta historia zasługuje na opisanie, ponieważ nauczyła mnie czegoś, czego nie dał mi żaden zdobyty dotąd szczyt. Czasami największym wyzwaniem nie jest wspinaczka, ale podjęcie decyzji, która boli najbardziej.

Miesiące przygotowań i marzenie o pierwszym siedmiotysięczniku

Do tej wyprawy przygotowywałem się od wielu miesięcy. Treningi były oczywistością, ale jak zwykle ogromną część czasu poświęciłem na dopracowanie każdego szczegółu. Wymieniłem część sprzętu, kupiłem nowy namiot, długo zastanawiałem się nad wyborem raków, liczyłem każdy gram wyposażenia, bo wiem, że na wysokości wszystko zaczyna ważyć dwa razy więcej. Wieczorami zamiast oglądać filmy potrafiłem godzinami przeglądać zdjęcia z poprzednich wypraw na Muztag Atę. Najbardziej interesował mnie odcinek pomiędzy C1 a C2, gdzie znajduje się najwięcej szczelin. Ponieważ planowałem działać samodzielnie, chciałem jak najlepiej poznać drogę jeszcze przed wyjazdem. Oczywiście zdjęcia nie zastąpią doświadczenia w terenie, ale potrafią zwrócić uwagę na miejsca, które później mogą okazać się kluczowe.

Była jeszcze jedna rzecz, która miała dla mnie znaczenie. Kilka miesięcy wcześniej zaprojektowałem i wykonałem nowe pierścienie z motywem skalnym i kamieniem szlachetnym . Jednym z nich była właśnie Muztag Ata. Dla wielu osób to tylko biżuteria, dla mnie to coś znacznie więcej. Każdy z tych pierścieni przypomina o marzeniach, które udało się zrealizować albo które dopiero czekają na swoją kolej. Muztag Ata miała być następnym rozdziałem tej historii.

Im bliżej było wyjazdu, tym częściej łapałem się na tym, że myślami jestem już w Chinach. Plecak od kilku dni stał spakowany, wszystkie formalności były załatwione, a bilet czekał na wykorzystanie. Wydawało się, że nic nie jest już w stanie zmienić planów.

Najtrudniejsza decyzja zapadła jeszcze przed wylotem

3 lipca wydarzyło się jednak coś, czego nikt nie przewidział. Na wysokości około 7300 metrów, zaledwie kilkadziesiąt metrów poniżej szczytu, doszło do tragicznego wypadku. Kilku wspinaczy straciło życie, a jedna osoba została uznana za zaginioną. Rozpoczęła się akcja ratunkowa i poszukiwawcza prowadzona w niezwykle trudnych warunkach. Przez kolejne dni praktycznie nie pojawiały się żadne oficjalne informacje, dlatego w internecie zaczęły krążyć plotki i domysły. Jedni byli przekonani, że góra zostanie otwarta za kilka dni, inni twierdzili, że sezon jest już zakończony.

Pierwsza wiadomość od organizatora

Dopiero 6 lipca o godzinie 18:45 otrzymałem pierwszą oficjalną wiadomość od organizatora wyprawy. Akcja ratunkowa nadal trwała, ale przekazano nam, że chińskie władze podejmą ostateczną decyzję dotyczącą dalszego funkcjonowania góry 15 lipca. W tym momencie zacząłem liczyć nie kilometry ani metry przewyższenia, ale dni.

Problem polegał na tym, że mój lot z Polski zaplanowany był już na 8 lipca rano. Oznaczało to, że miałem właściwie jeden dzień na podjęcie decyzji, czy wsiadam do samolotu i lecę do Chin, czy zostaję w domu, nie mając żadnej pewności, co wydarzy się tydzień później.

Usiadłem wtedy z kalendarzem i zacząłem rozpisywać całą wyprawę od początku. Dzień po dniu analizowałem plan aklimatyzacji, wyjścia do kolejnych obozów, czas potrzebny na odpoczynek oraz ewentualny atak szczytowy. Robiłem to kilka razy, bo miałem nadzieję, że gdzieś popełniłem błąd i wynik okaże się bardziej optymistyczny. Niestety za każdym razem dochodziłem do tego samego wniosku. Nawet gdyby 15 lipca władze zdecydowały się ponownie otworzyć górę, zabrakłoby mi jednego dnia rezerwy. Dla kogoś, kto nigdy nie był wysoko w górach, może to wydawać się drobiazgiem, ale właśnie ten jeden dzień często decyduje o bezpieczeństwie całej wyprawy. Pogoda nie pyta o nasze plany, organizm również nie działa według kalendarza, a wysokość potrafi zweryfikować nawet najlepiej przygotowany harmonogram.

Najtrudniejsza decyzja

Nie ukrywam, że była to jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie przyszło mi podjąć. Serce mówiło jedno. Przecież przygotowywałem się tyle miesięcy, wszystko było gotowe, a może za kilka dni okazałoby się, że góra znowu jest otwarta. Rozsądek podpowiadał jednak coś zupełnie innego. Coraz bardziej dochodziłem do wniosku, że jeśli polecę, zrobię to bardziej z obawy przed utratą marzenia niż z przekonania, że będę miał realną szansę przeprowadzić bezpieczną i dobrze zaplanowaną wyprawę.

Wieczorem spojrzałem jeszcze raz na spakowany plecak i po prostu powiedziałem sobie: nie jadę.

Nie była to łatwa decyzja. Wręcz przeciwnie. Przez kolejne dni wielokrotnie zastanawiałem się, czy nie popełniłem błędu. Czy nie powinienem jednak zaryzykować i znaleźć się w bazie razem z pozostałymi uczestnikami, czekając na rozwój wydarzeń..

Intuicja okazała się mieć rację

Odpowiedź przyszła dokładnie 15 lipca, kiedy zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią chińskie władze ogłosiły oficjalny komunikat. Muztag Ata została zamknięta na cały sezon 2026. W tamtym momencie zrozumiałem, że gdybym poleciał zgodnie z planem, siedziałbym właśnie w bazie pod górą, czekając na decyzję, która i tak przekreśliłaby całą wyprawę.

Dziś wiem, że intuicja po raz kolejny mnie nie zawiodła. Nie była to decyzja podjęta ze strachu ani z braku wiary we własne możliwości. Była efektem chłodnej kalkulacji i doświadczenia, które przez lata zdobywałem na kolejnych wyprawach. Góry nauczyły mnie, że szczyt nie ucieknie, natomiast jedna zła decyzja może kosztować bardzo wiele.

Choć nie stanąłem w tym roku na Muztag Acie, nie traktuję tej historii jako porażki. Organizator potwierdził zwrot pełnego depozytu, dzięki czemu mogę spokojnie zamknąć ten rozdział i skupić się na nowych planach. A tych, jak zawsze, nie brakuje. Już dziś wiem, że kolejnym dużym celem będzie Pik Lenina, do którego zacznę przygotowywać się z takim samym zaangażowaniem, jak do każdej wcześniejszej wyprawy.

Patrząc dziś na pierścień z wygrawerowanymi współrzędnymi Muztag Aty, nie myślę o niespełnionym marzeniu. Widzę przypomnienie, że w górach największą wartością nie jest zdobycie kolejnego szczytu, ale umiejętność podejmowania właściwych decyzji. I chyba właśnie dlatego ten pierścień ma dla mnie dziś jeszcze większe znaczenie niż w dniu, w którym go projektowałem.

Bo góry będą tam również za rok. Najważniejsze jest to, żebyśmy i my mogli do nich wrócić.

Artykuł Muztag Ata – czasami największym sukcesem jest niezdobyć góry pochodzi z serwisu Biżuteria Górska, Wyprawy i Rękodzieło | Klejbor na Kresach Świata.

Moja wyprawa na Mont Blanc to dalszy ciąg wspaniałej historii po Gran Paradiso, ale także pełna emocji lekcja pokory wobec gór. Już od pierwszych chwil wiedziałem, że ta wyprawa nie będzie prosta — a wydarzenia, które spotkały nas po drodze, tylko to potwierdziły.

W końcu nasz lider zorientował się, gdzie należy jechać… Jednak skrócenie drogi okazało się fatalnym pomysłem. Wjechaliśmy pod zbyt niski wiadukt kolejowy i zerwaliśmy dach busa. Moje zdenerwowanie osiągnęło szczyt — znaki są przecież takie same jak w Polsce, więc jak można było wjechać pod ten wiadukt?

Co teraz? Usiąść i płakać?
Z kolegą postanowiliśmy wziąć sprawy w swoje ręce. Zaproponowaliśmy spuszczenie powietrza z opon i wyjście całej ekipy z samochodu. Tak też zrobiliśmy — auto obniżyło się i udało się je wysunąć z pułapki.

Niestety nasz „mądry” lider kazał nam teraz… napompować te opony. W tamtej chwili miałem ochotę wracać do domu, ale w głowie wciąż był cel wyprawy — Mont Blanc.

Chamonix, Les Chavants i podróż ku górze

Po długich perypetiach dotarliśmy na camping. Rozstawiliśmy namioty i wreszcie mogliśmy odpocząć — bardziej psychicznie niż fizycznie. Wiedzieliśmy po Gran Paradiso, że ta wyprawa nie będzie ani łatwa, ani przyjemna.

Następnego dnia spakowaliśmy plecaki, sprzęt i ruszyliśmy do Chamonix, a stamtąd do Les Chavants, aby wjechać kolejką linową, a potem koleją szynową w wyższe partie. Sama podróż była niesamowita — przejazd wąskotorówką przez alpejskie przełęcze i widok zielonych dolin zapierał dech.

Po dotarciu na końcową stację nadszedł czas, by wziąć ciężkie plecaki i ruszyć w górę. Humory dopisywały, choć atmosfera siadła, gdy lider nie pozwolił jednej osobie iść „bo jest za gruba”. To było przytłaczające.

Tête Rousse, spadające kamienie i śmigłowiec

Po długim, ale szczęśliwym dniu dotarliśmy do schroniska Tête Rousse i na wypłaszczeniu rozstawiliśmy namioty. Pogoda była słaba, a dramatyzmu dodawał odgłos spadających kamieni w „kuluarze śmierci”.

Poszliśmy odpocząć do schroniska, ale ceny były z kosmosu, więc pozostawało tylko patrzeć, jak bogatsi jedzą. Podczas pobytu widzieliśmy śmigłowiec lecący po ofiarę kuluaru… To zrobiło na nas ogromne wrażenie.

Zdecydowaliśmy, że przejdziemy kuluar w nocy, gdy mróz trzyma skały. Wiecej o Kuluarze i jego ofiaraiarach.

Nocne przejście kuluaru śmierci

Wstaliśmy w środku nocy i ruszyliśmy w stronę żlebu. Wszyscy byliśmy maksymalnie skupieni — wiedzieliśmy, że to najniebezpieczniejszy fragment całej drogi.

Biegliśmy szybko, nasłuchując, czy coś nie spada. Byłem spocony ze strachu, ale udało się — dotarliśmy na drugą stronę i zaczęliśmy trudną wspinaczkę w górę.

Pogoda była fatalna. Mgły, wiatr, słaba widoczność. W pewnym momencie zgubiłem kontakt wzrokowy z liderem, który poszedł do przodu i zostawił mnie samego w trudnym terenie. Zdecydowałem się poczekać na inną ekipę — dalsza wspinaczka w takich warunkach była zbyt ryzykowna.

Wtedy usłyszałem polski język. Ekipa, która mnie dogoniła, przyjęła mnie bez wahania. Z nimi poczułem się bezpieczniej, spokojniej i… po prostu jak w drużynie.

Schronisko Goûter i rozmowa, której długo nie zapomnę

Dotarliśmy do starego schroniska, potem do nowego Goûter. Po drodze spotkaliśmy moją pierwotną grupę. Jedna z nowych koleżanek — Madzia — od razu rzuciła się na mojego lidera:

– Jak możesz zostawić swojego człowieka?!

Powiem szczerze — zrobiło mi się lepiej. Nie miałem ochoty z nim nawet rozmawiać.

Schron Valot – zimno, mgła i walka o zdrowie koleżanki

Ruszyliśmy dalej. Droga była śnieżno-lodowa, ale piękna. Niestety pogoda zaczęła się psuć, a każdy kolejny „prawie szczyt” okazywał się kolejnym wzniesieniem. W końcu dotarliśmy do schronu Valot — metalowego pudełka, brudnego tak, że wyglądało jak obora.

W środku zebrało się sporo ludzi. Nasz lider oczywiście położył się z dala od grupy. Tymczasem Madzia — ta, która stanęła za mną — zaczęła czuć się naprawdę źle. Była sina, wychłodzona. Zaczęliśmy ją rozgrzewać, poić, pomagać jej wychodzić na zewnątrz. Za każdym razem wracałem do śpiwora, bo warunki były dramatyczne.

Wejście na szczyt Mont Blanc

Warunki się poprawiły, choć było strasznie zimno. W blasku czołówek ruszyliśmy ku marzeniu. Gdy zaczęło świtać, Mont Blanc wyglądał bajecznie — różowo-fioletowy szczyt otoczony białymi lodowcami.

Było ciasno, miejscami niebezpiecznie, a francuscy przewodnicy prowadzili swoich klientów — „psy na smyczy” — tak szybko, że czasem trudno było im zejść z drogi.

Po długiej grani i kolejnych wzniesieniach dotarliśmy na szczyt.
Mój pierwszy czterotysięcznik tego kalibru — radość była ogromna.

Kilka zdjęć, uściski dłoni i ruszyliśmy w dół, bo pogoda znów zaczęła się psuć.

Dramat w drodze w dół

Przejście przez kuluar udało się ponownie szybkim biegiem, bo kamienie zaczęły już lecieć. Przy Tête Rousse lider ogłosił:

– Biegniemy! Ostatnia kolejka zaraz odjeżdża!

Zaczęliśmy biec w dół… zdecydowanie za szybko.
I stało się — kolega z drużyny źle postawił nogę między kamieniami i przy tej prędkości złamał ją otwarcie, w dwóch miejscach.

Myślałem tylko:
„Ten lider nas w końcu zabije…”

Wezwaliśmy śmigłowiec — zabrał poszkodowanego. My dotarliśmy na stację tylko po to, by dowiedzieć się, że pociągu… nie ma.

Po co więc był ten bieg?

Noc spędziliśmy w schronisku przy stacji. Lider zamiast być z zespołem, próbował oczarować koleżankę z drugiej ekipy.

Powrót i nowa przyjaźń

Następnego dnia zeszliśmy do Chamonix, odwiedziliśmy kolegę w szpitalu i tam wyszły problemy z naszym ubezpieczeniem. Lider musiał się nieźle nagimnastykować.

Pożegnaliśmy się i wróciliśmy do kraju. Kolega doleciał później przez stan nogi.

A nowo poznana ekipa?
Do dziś utrzymujemy kontakt — a ze Zbyszkiem ruszyłem później na Aconcaguę.

Artykuł Mont Blanc – moja relacja z trudnej i nieprzewidywalnej wyprawy przez kuluar śmierci pochodzi z serwisu Biżuteria Górska, Wyprawy i Rękodzieło | Klejbor na Kresach Świata.

Zanim ruszyłem w podróż na Aconcagua – górę marzeń, większość przygotowań odbywałem… nad Bałtykiem. Trudno tam poczuć wysokość, więc trenowałem inaczej – wspinałem się po klifowych schodach, około 3200 stopni w godzinę, co drugi dzień.
Dzięki temu kondycja rosła, a ciało przyzwyczajało się do wysiłku. Wiedziałem jednak, że to dopiero początek. Przede mną była wyprawa na Aconcaguę, najwyższy szczyt Ameryki Południowej.

Jeśli interesują Cię też inne wyprawy z Korony Ziemi, zobacz mój wcześniejszy wpis o Biegu po serce na Mt Kosciuszko w Australii.

Pierwsze kroki w Buenos Aires

Na lotnisku spotkaliśmy się w szesnastoosobowej grupie. Po przylocie do Buenos Aires zetknąłem się z rzeczywistością Ameryki Południowej – ogromną inflacją i wszechobecnym strachem przed kradzieżą. Plecak 30 l wypełniony gotówką, okna zabezpieczone kratami, a w parkach nocne rozmowy przy winie, które pozwalały oswoić się z nowym światem.

Podróż do Mendozy i Penitentes

Następnego dnia wyruszyliśmy autokarem w stronę Mendozy. Formalności, pozwolenia, ostatni nocleg w hotelu „Gorilla” i ruszamy w kierunku Penitentes – ostatniego przystanku przed dzikimi Andami.
Pogoda dopisywała, 36°C, a przed nami – Aconcagua, góra marzeń, która miała zweryfikować każdą kroplę potu z treningów.

Dzień 1 – Confluencia (3390 m)

Przewyższenie: 400 m | Czas: ok. 4 godz.

Startowaliśmy od stacji strażników w Horcones. Po pokazaniu pozwolenia ruszyliśmy w głąb doliny Quebrada de Horcones. Po drodze minęliśmy jezioro Laguna de Horcones i most znany z filmu „Siedem lat w Tybecie”.

W połowie trasy dopadło mnie osłabienie – choroba wysokościowa zaatakowała szybko. Trafiłem do namiotu lekarskiego i tam spotkałem najbardziej nietypowego medyka w życiu – pachniał marihuaną, był rozkojarzony, ale jego tabletki pomogły. Poranek przyniósł spokój i pierwszy prawdziwy oddech gór.

Dzień 2 – Confluencia → Plaza de Mulas (4300 m)

Przewyższenie: 910 m | Czas: 7–10 godz.

Plaza de Mulas to prawdziwe „miasto namiotów” w sercu Andów. Ponad 4000 m n.p.m., setki wspinaczy, tragarzy i ratowników. Zimne noce, huczący wiatr, ale też niesamowita energia.

Na trasie spotkaliśmy „Czarnego Anioła” – czarnego labradora, który towarzyszył jednej z uczestniczek przez całą drogę. Ta wierność dodała nam siły psychicznej.

Dzień 3 – Plaza de Mulas → Nido de Cóndores (5880 m)

Przewyższenie: 1200 m | Czas: 4–6 godz.

Trasa prowadziła przez miejsca legendarne dla historii Aconcagua – góry marzeń:
„El Semáforo” (4550 m), „Kamienie Conwaya” (4750 m) – nazwane na cześć Sir Conwaya, który w 1898 roku jako pierwszy dotarł do grani Filo del Guanaco.
Dotarliśmy do Nido de Cóndores (5880 m) – miejsca, które chroniło Fitz Geralda podczas jego historycznej wyprawy.

Historia pierwszego wejścia na Aconcaguę – Edward Fitz Gerald 1897

Dzień 4 – Nido de Cóndores → Colera Berlín (5930 m)

Marsz stawał się coraz trudniejszy, a wysokość dawała się we znaki, dlatego trzeba było zachować ostrożność przy każdym kroku. Ścieżka, prowadząc trawersem, omijała wzgórza, a jednocześnie pozwalała podziwiać coraz bardziej imponujące widoki. Po drodze zatrzymaliśmy się na Balcón Amarillo (5800 m), ponieważ było to idealne miejsce na krótki odpoczynek i uzupełnienie płynów. W końcu dotarliśmy do obozu Berlin (5930 m), który przywitał nas nie tylko silnym wiatrem i surowym mrozem, ale również miłym gestem – przygotowaną przeze mnie urodzinową herbatą ze śniegu dla całej ekipy. Dzięki temu drobnemu rytuałowi od razu poczuliśmy trochę ciepła i wspólnej motywacji, co w takich warunkach było niezwykle ważne.

Dzień 5 – Atak szczytowy (6962 m)

Start w nocy przy –15°C. Po drodze Piedras Blancas (6060 m), Schronisko Independencia (6380 m) i zdradliwy trawers Gran Acarreo.
Ostatnie metry – La Canaleta (6650 m). Każdy krok to walka z samym sobą.
W końcu – szczyt Aconcagua (6962 m). Stałem na dachu Ameryki Południowej, a w głowie brzmiała tylko jedna myśl: to naprawdę góra marzeń.

Praktyczne uwagi i porady

1. Przygotowanie kondycyjne i fizyczne

Zanim wyruszysz, zadbaj o formę. Regularnie biegaj, jeździj na rowerze albo chodź na długie trekkingi – to najlepszy sposób, żeby wyrobić sobie wytrzymałość. Dorzuć też trening siłowy całego ciała, bo mocne mięśnie przydadzą się przy noszeniu ciężkiego plecaka. A skoro już o plecaku mowa – wybierz się od czasu do czasu na kilkugodzinne wyprawy w góry z obciążeniem. To świetna symulacja tego, co czeka Cię podczas ekspedycji. I jeszcze jedno – wcześniej sprawdź swój sprzęt, szczególnie buty. Nic tak nie potrafi zepsuć wyprawy jak obtarte stopy.

2. Sprzęt i wyposażenie

Dobre wyposażenie to podstawa. Zainwestuj w wysokogórskie buty dwuwarstwowe – z wyjmowanym botkiem, który chroni przed mrozem. Jeśli chodzi o ubrania, działaj warstwowo: bielizna termiczna, polarowe spodnie, ciepła puchówka i solidne rękawice. Temperatury potrafią spaść nawet do -30°C. Pamiętaj też o goglach lodowcowych i kremie z wysokim filtrem – słońce na tej wysokości bywa bezlitosne. Do tego dochodzi sprzęt wspinaczkowy: raki, czekan, uprząż, karabinki – bez nich się nie obejdzie. A w obozach kluczowe będą dobry namiot odporny na wiatr i śpiwór z komfortem termicznym przynajmniej -20°C.

3. Choroba wysokościowa

Najważniejsze to aklimatyzacja – bez niej ani rusz. Wchodź stopniowo coraz wyżej, daj organizmowi czas na przyzwyczajenie się do mniejszej ilości tlenu. Słuchaj swojego ciała: jeśli pojawi się ból głowy, osłabienie albo trudności z oddychaniem, nie lekceważ tego schodź szybko na dół. Pamiętajcie o piciu wody to ona pomaga i ułatwia w znaczym stopniu aklimatyzację. Czasem lepiej się cofnąć niż ryzykować zdrowie. Dobrym rozwiązaniem może być też skorzystanie z pomocy tragarzy, którzy przeniosą część sprzętu – dzięki temu będziesz miał więcej energii na aklimatyzację. Koszt wynajecia młodego chłopaka który weźmie Twój plecak np na Colere to około 100USD. Zakładam oczywiście, że korzystacie z mułów.

4. Logistyka i formalności

Pamiętaj o zezwoleniu na wejście – załatwia się je w Mendozie. Przygotuj też budżet, bo poza pozwoleniem czekają Cię dodatkowe wydatki: transport sprzętu, jedzenie czy opłaty za rzeczy takie jak prysznic czy dostęp do Wi-Fi w obozach. Jeśli chodzi o jedzenie, liofilizaty są bardzo wygodne, ale dobrze zabrać też coś „normalnego”: suszone owoce, orzechy, batony energetyczne – to szybki zastrzyk energii. Czasami przydaję jakiś polski akcent by głowa miała troche oddechu od liofów ja zabrałem kabanosy.:) Ps. Pizza w Rwsturacji w Plasa de Mulas jest mega droga i cholernie ciężka na żoładek, niepolecam

5. Bezpieczeństwo i kradzieże

Podróżując, pamiętaj też o złodziejach – to częsty problem, szczególnie w miastach i przy transporcie. Kilka prostych zasad bardzo ułatwia życie:

I najważniejsze: nie wychodź z hotelu sam, szczególnie wieczorami. Naprawdę, uwierz mi na słowo – lepiej zawsze trzymać się w grupie albo chociaż w parze.

Jeśli czekacie na autokar, połóżcie plecaki razem w jednym miejscu i ustawcie się w kręgu, plecami do bagaży, obserwując otoczenie.

Przy pakowaniu do luku bagażowego jedna czy dwie osoby powinny stanąć z drugiej strony autokaru. Zdarza się, że złodzieje próbują wyciągać plecaki z drugiej strony, zanim kierowca zdąży zamknąć luk.

Podczas wymiany dolarów w kantorze zachowaj czujność – nie licz pieniędzy na ulicy, chowaj je od razu i pilnuj, żeby nikt Cię nie zagadywał ani nie rozpraszał.

Dokumenty, karty i gotówkę warto podzielić – część mieć przy sobie, część w zamykanym bagażu.

Artykuł Aconcagua góra marzeń – moja droga na dach Ameryki Południowej pochodzi z serwisu Biżuteria Górska, Wyprawy i Rękodzieło | Klejbor na Kresach Świata.